زمان همه چيو حل ميكنه

صبحش همش میگفتم تماس بگیرین بیمارستان ببینین حال دخترم چطوره؟ولی همه طفره میرفتن خودم میترسیدم تماس بگیرم دلشوره داشتم حس میکردم اتفاق بدی افتاده گفتم تماس بگیرین دارم از دلشوره میمیرم مامانم گفت تماس گرفتیم گفتن خوب نمیشه... گفتم یعنی چی که خوب نمیشه؟...همه سکوت کردن... اصلا نمیخواستم قبول کنم چی شده نمیتونستم باور کنم بچمو به همین راحتی از دست دادم نه گریه کردم نه پرسیدم چرا و چطور نمیدونستم باید چکار کنم همه میومدن پیشم و میگفتن گریه کن تا سبک بشی ولی نمیتونستم ...گفتن نمیای بریم بچه رو تحویل بگیریم ولی من نمیتونستم وسط زمستون دختر کوچولومو بگذارم توی خاک سرد و بعد تماشا کنم چطور روش خاک میریزن این دیگه بیشتر از تحملم بود...

واسم همه چی تمام شده بود برام فاصله داشتن همه چی داشتن بهترین لذت دنیا تا نداشتنش فقط یک لحظه بود

همه میومدن و میگفتن خواست خدا بوده خدا بهتون بهترشو میده و هزار و یکجور حرف دیگه ولی واسه ی من زمان متوقف شده بود احساس میکردم بدجوری باختم... نمیخواستم هیچ کس رو ببینم فقط میخواستم از اون محیط دور شم رفتم مسافرت و وقتی برگشتم هیچ اثری از وسایل بچم و فیلما و عکسایی که ازش گرفتم نبود هیچی اصلا انگار اتفاقی نیوفتاده روزای اول همش توی خونه دنبال وسایلش میگشتم نمیخواستم قبول کنم که همه چی تموم شده شب تا صبح گریه میکردم نمیتونستم قبول کنم دیگه ندارمش شاید اگه خودش مریض بود کنار اومدن با قضیه راحتتر بود ولی میدونستم اینطور نیست...

 زندگیم مختل شده بود رفتم پیش روانپزشک وگفت توی مرحله ی سوگواری ام و خودم باید باهاش کنار بیام ...گفت اینا همه طبیعیه و زمان همه چی رو حل میکنه...